Ако се плашиш од љубовта, значи дека се плашиш од животот

Живот како живот. Често ни го крши срцето, а уште почесто нѐ разочарува.

И тогаш ние се откажуваме. И почнуваме да се затвораме во себе. Бегаме и од помислата да имаме чувства кон што било.

И да, луѓето често разочаруваат. Луѓето лажат. Луѓето мамат.

Но, што е животот без оние неколку избрани луѓе на кои секогаш можеме да се потпреме?

Што е животот без пеперутки во стомак, долги прегратки и слатки бакнежи?

Ние не се плашиме од љубовта, се плашиме од лошите луѓе. Но, кога се затвораме и бегаме од љубов, ние не бегаме само од лошите луѓе, бегаме и од добрите.

Кога го затвораме срцето, го затвораме и за лошите луѓе, но и за добрите.

А кога го затвораме срцето за љубовта, го затвораме срцето и за животот.

Ако се плашиш од љубовта, значи дека се плашиш и од животот.

Затоа што љубовта му додава боја на животот, го тргнува сивилото и носи виножито.

Животот не е за плашење, животот е за живеење.

Има многу добри луѓе околу вас, само треба да го отворите срцето и очите.

Да живее љубовта, да живее животот!